หมาไน

posted on 09 Sep 2010 19:03 by thepopup in Myself

พอดีช่วงนี้มีเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมและเพื่อนอีกหลายคน และเห็นว่ามีบทความอยู่บทความนึงมันตรงพอดี
เลยอยากแนะนำบทความจากคอลัมน์ "คุยกับประภาส" ในหนังสือพิมพ์มติชนมาให้อ่านกัน
ลองอ่านดูครับ

------------------------------------------------------

หมาไน
จากคอลัมน์ คุยกับประภาส หนังสือพิมพ์มติชนวันที่ 21 มีนาคม 2547
จากหนังสือ ยอดมนุษย์ลำลอง (ลำดับที่หก) หน้า 156-163


"คุณประภาสที่รัก

ทุกข์ใจค่ะ กำลังเข้าไปยุ่งกับปัญหาเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ไม่รู้ว่ายุ่งมากเกินไปหรือเปล่า แต่มันกลับกลายเป็นว่าตอนนี้เพื่อนๆ ทุกคนกำลังหนีหายไปจากดิฉันเพราะเพื่อนคนนี้

หันกลับไปมองอดีต ทุกครั้งที่เข้าไปแก้ปัญหากรณีพิพาทของเขากับเพื่อนคนอื่น ดิฉันจะค่อยๆ เสียเพื่อนไปทีละคน ใจหนึ่งก็รู้ว่าเขาเป็นคนชอบทำร้ายจิตใจผู้อื่น แม้แต่ดิฉันเองก็ถูกคำพูดเชือดเฉือนให้เสียใจอยู่บ่อยๆ แต่อีกด้านหนึ่งของเขา เขาเป็นคนน่าสงสารมาก พ่อแม่ของเขาแยกกันตั้งแต่เด็ก นิสัยเสียอีกข้อหนึ่งของเขาที่ทำให้คนไม่คบกับเขาก็คือเขาไม่ค่อยควักกระเป๋าตังค์

หลายครั้งคิดอยากเลิกคบกับเขา เพราะแม้แต่แฟนเพื่อนเขายังเคยแย่ง แต่พอเห็นน้ำตาเขาทีไรก็อดสงสารไม่ได้ทุกที และทุกครั้งที่เขามีปัญหากับเพื่อนในกลุ่ม ดิฉันก็ชอบออกหน้าแก้ตัวให้เขาด้วยกลัวเขาจะดูแย่จนไม่มีคนคบ เคยอ้อมๆ บอกเรื่องนิสัยของเขาให้เขาฟังเหมือนกัน พอเขาเริ่มทำหน้าไม่พอใจ ดิฉันก็หยุดพูดเพราะกลัวเขาเสียใจ

อยากรักษาความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อนเก่าเอาไว้ให้นานที่สุด แต่ดูเหมือนดิฉันเองก็เริ่มจะกลายเป็นคนไร้เพื่อนไปแล้ว

หวาย"


มีหัวกะโหลกของเก้งสองหัว แขวนอยู่ที่ข้างฝาของบ้านพักเจ้าหน้าที่รักษาอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ทีแรกผมก็รู้สึกโกรธตงิดๆ ขึ้นมาอย่างไรก็ไม่รู้ เป็นผู้ดูแลรักษาป่าแท้ๆ แต่ไฉนจึงไปล่าเก้ง ล่ากวางเอาหัวมาติดข้างฝาเสียเอง

หลังหน้าฝนชนหนาวเมื่อปีที่แล้ว ลูกสาวของผมเขานัดกับเพื่อนๆ ที่่โรงเรียนจะไปนอนกลางเต็นท์ที่เขาใหญ่ เพื่อนๆ หกเจ็ดคนต่างชวนพ่อแม่ของตัวเองไปด้วย ผมก็เลยได้ถือโอกาสแว่บหนีออกจากห้องประชุมเล็กๆ ในเมืองใหญ่ไปนอนซุกป่ามองฟ้ากว้าง สูดอากาศให้หัวมันโล่งโดยไม่ต้องวางแผนล่วงหน้า

ได้ตื่นเช้าในป่าแค่เช้าเดียวก็คุ้มเหลือหลายแล้วครับกับการเดินทางมา

หลังอาหารเช้า เด็กๆ เขาชวนกันไปดูน้ำตกเหวนรก ผมกับพ่อแม่คนอื่นๆ ร้องตามไปด้วย แม้จะเคยดูมาแล้ว แต่ขึ้่นชื่อว่าน้ำตกน้ำทะเลนี่พูดขึ้นมาก็ชื่นใจทันที จริงไหมครับ

ก่อนจะเดินป่าระยะยาวไปตามทางเดินที่จะไปน้ำตก เด็กๆ เขาเตรียมอุปกรณ์ท้ารบกับตัวทากมาอย่างดี ตัวทากนี่บางคนถึงขั้นกลัวชนิดใครชี้ให้ดูเป็นสะดุ้ง ยิ่งอากาศชื้นๆ หลังฝนอย่างนี้ ผมเคยเห็นมันชูคอสลอนเป็นร้อยๆ ตัวมาแล้ว มาเที่ยวนี้ไม่มีใครเลี่ยงใส่ขาสั้นมาเลย แถมถุงเท้าที่ใส่กันมาก็ดึงขึ้นคลุมทับรองเท้ากันตัวทากอีกที

ตรงปากทางที่จะลงไปน้ำตก ผมพบเจ้าหน้าที่อุทยานท่านหนึ่งออกปากจะช่วยนำทางเด็กๆ เดินในป่า

ต้องขอชมเชยและขอบคุณไว้ที่นี้ด้วยเลยครับ เพราะนอกจากจะมาช่วยดูแลความปลอดภัยของกลุ่มเด็กๆ แล้ว เจ้าหน้าที่ท่านนั้นยังได้เป็นวิทยากรสอนเรื่องต้นไม้ป่าบางพันธุ์ที่เด็กๆ ไม่รู้จัก ได้ชี้ให้เห็นเห็ดประหลาดๆ และอธิบายเส้นทางเดินของช้างป่าที่จะผ่านมาทางน้ำตก

ขากลับเจ้าหน้าที่เดินพากลับมาอีกทางหนึ่ง เพื่อจะได้เห็นทิวทัศน์ที่แปลกออกไป ทางเส้นนี้ตัดผ่านบ้านพักของเจ้าหน้าที่ที่ตั้งอยู่กลางป่าเพื่อคอยดูแลพันธุ์พืชและสัตว์ป่าพอดี

ผมมองเห็นหัวกะโหลกเก้งก็ตอนนี้แหละครับ

แล้วผมก็ถามเจ้าหน้าที่ท่านนี้ไปตรงๆ ว่าหัวนั้นคือหัวอะไร และท่านได้มาจากใด

เด็กๆ ที่เดินตามมาทันทีหลังเริ่มตีวงเข้ามา หลังจากที่เจ้าหน้าที่ท่านเริ่มเล่าถึงที่มาของหัวกะโหลกเก้งสองหัวนั้น ลองฟังกันดูครับ เป็นสิ่งที่ผมเชื่อว่าโดยพื้นฐานความคิดทั่วๆ ไปแล้ว เราไม่มีทางคิดออกเลย

------------------

สิบกว่าปีมานี้ สัตว์ป่ามีจำนวนลดน้อยลงไปทุกที ไม่เว้นแม้แต่สัตว์ที่อยู่ในป่าสงวนหรืออุทยานแห่งชาติที่มีกฎหมายคุ้มครองอยู่ มนุษย์ถูกจัดให้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเรื่องนี้ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ต้องรบกับพวกลักลอบดักจับสัตว์อยู่ตลอดเวลา นอกเหนือจากมนุษย์แล้วภัยอื่นๆ ที่ทำลายชีวิตสัตว์ป่าให้สั้นลง เจ้าหน้าที่ป่าไม้ก็ต้องคอยดูแลป้องกัน อาทิเช่น ที่น้ำตกเหวนรกนี้ เจ้าหน้าที่ต้องทำทุกวิถีทางที่จะป้องกันชีวิตของพวกช้างป่าที่พลัดตกน้ำตกอันสูงชันนี้ทุกปี

เราจึงยอมเห็นเสาปูนกลมๆ หน้าตาหน้าเกลียดขนาดเสาในห้างสรรพสินค้า ขึ้นเป็นกำแพงเพื่อนกันช้างไม่ให้เดินเข้าใกล้น้ำตกช่วงที่สูงชัน

"นับโดยสถิติแล้ว สี่ปีเราจะได้ช้างมาใหม่ตัวหนึ่ง กว่ามันจะเกิดแล้วเติบโตรอดเป็นช้างผู้ใหญ่ สี่ปีเราเพิ่มแค่ตัวเดียว มันไม่พอกับที่เราสูญเสียไป เราจึงต้องรักษาเขาให้ดีที่สุด" เจ้าหน้าที่บอกเป็นผลสรุปง่ายๆ ให้เด็กๆ ฟัง

"ห้าปีที่แล้ว โซนที่ผมดูแลเหลือเก้งแค่สิบสี่ตัว" เขากำลังเข้าเรื่องกะโหลกที่แขวนอยู่บนข้างฝา

แล้วเขาก็เล่าว่าเขาพบรอยเท้าหมาไนฝูงหนึ่ง เข้ามาในโซนที่ดูแล มันถูกพรานเถื่อนไล่ต้อนมาจากภูเขาอีกลูกหนึ่ง

หมาไนเป็นสัตว์หากินเป็นฝูง มันกินสัตว์พวกกระต่าย กวาง เก้ง ฯลฯ อันที่จริงหมาไนเองก็ถูกมนุษย์ล่าจนเหลืออีกไม่เท่าไหร่แล้วเช่นกัน การที่ถูกมนุษย์ต้อนให้มาอยู่ผิดที่ โดยเฉพาะในภาวะที่จำนวนสัตว์ป่าค่อนข้างวิกฤติอย่างนี้ทำให้เจ้าหน้าที่อุทยานฯ ต้องวางแผนเตรียมกำลังผลักดันพวกมันให้ออกจากพื้นที่ที่มีเก้งเหลือน้อยเต็มที

เขาบอกว่าแม้แต่งูเหลือมสักตัวที่ชาวบ้านจะเอามาปล่อย ยังต้องคิดให้ดี

ระหว่างที่รอกำลังสนับสนุนที่จะทำการผลักดันหมาไนให้ออกนอกพื้นที่ เขาเจอฝูงหมาไนกำลังรุมกัดเก้งตัวหนึ่งดิ้นพราดๆ คาตา

เขายิงปืนไล่ฝูงหมาไนในกระเจิงไป

เขาถามผมว่าถ้าเป็นผม ผมจะทำอย่างนั้นไหม ผมก็ตอบไปว่า แน่นอนครับ

แล้วเขาก็บอกว่า ผมคิดผิด ผิดเหมือนที่เขาเคยผิด

งงไหมครับ ว่าผิดตรงไหน เก้งกำลังถูกรุมขย้ำปางตาย เราไม่ช่วยสิผมว่าผิด

เก้งตัวนั้นไม่รอดครับ ขาขาดคอแหว่งไปครึ่งหนึ่ง หมาไนหายไปไม่นานนัก เย็นวันเดียวกัน เขาก็ได้ยินเสียงเก้งร้องอีก เขาตามไปทันแค่เห็นซากเก้งตัวใหม่เหลือหัวกับกระดูก หมาไนตัวสุดท้ายเพิ่งวิ่งหนีไปตอนที่เขาไปถึง

ตรงนี้แหละครับที่เขาบอกว่าเขาคิดผิด

ถ้าเขาไม่ดันทุรังช่วยเก้งตัวแรกที่อย่างไรเสียก็ต้องโดนหมาไนกิน เขาจะไม่เสียเก้งตัวที่สอง เพราะธรรมชาติของสัตว์ป่า เมื่อมันกินอิ่มแล้วมันจะหยุดล่า ซึ่งจะทำให้เขายังมีเวลาอีกวันหนึ่งที่กำลังเสริมมาถึง และช่วยผลักดันฝูงหมาไนให้กลับไปยังถิ่นเดิม เขาน่าจะยอมเสียแค่เก้งตัวเดียว

------------------

ยอมรับครับว่าผมไม่ค่อยเข้าใจกับเรื่องการพิทักษ์สัตว์ป่าชนิดหนึ่งให้รอดพ้นจากสัตว์ป่าอีกชนิดหนึ่งอย่างลึกซึ้งนัก แต่ผมก็ฟังเรื่องนี้ด้วยเห็นแง่คิดหลายประการ

ประการหนึ่งนั้นผมขออนุญาตนำมาตอบคุณหวายเสียด้วยเลย คุณหวายอ่านเรื่องแล้วลองอุปมาอุปไมยเล่นๆ ดูก็ได้

จะเปรียบให้เพื่อนสนิทผู้นิยมสร้างทุกข์ให้คุณหวายคนนั้นเป็นเก้งตัวแรกที่ถูกกิน และให้เพื่อนคนอื่นๆ ของคุณเป็นเก้งตัวที่เหลือ

แล้วใครเล่าเป็นหมาไน

หรือจะเปรียบให้เพื่อนสนิทคนนั้นเป็นหมาไนเสียเลย

หรืออีกทางหนึ่ง การออกหน้าแก้ตัวให้เพื่อน การเอาใจเพื่อนโดยไม่พูดความจริง อันนี้นี่แหละคือหมาไนฝูงใหญ่!

เลือกเปรียบเอาเองแล้วกันนะครับ

------------------------------------------------------

เจอกันเอนทรี่หน้าครับ.


Comment

Comment:

Tweet