Friend-ship ... Friend-fic

posted on 14 Mar 2009 17:51 by thepopup in Myself

"กูอ่านบลอคมึงแล้วนะ เขียนใช้ได้เหมือนกัน ไม่ได้ลอกใครมาใช่มั้ยล่ะ"
"
เออ ไม่ได้ลอกใครหรอก แต่ทำไมมันถึงไม่ค่อยจะมีใครเข้ามาดูสักเท่าไหร่อ่ะ"
"ก็บลอคมึงมันไม่ดังไงเล่า"
"ยังไง
"
"เอาแบบง่ายๆ นะ มึงต้องเปลี่ยน Theme บลอคใหม่ว่ะ แล้วก็ในบทความอ่ะ น่าจะมีภาพด้วย ลอง illust ดู"
"อือหือ พูดยังกับกูเก่ง Photoshop, Corel Draw, Painter อะไรอย่างเนี่ย..."
"มึงลองดูบลอคพี่ภูภู๋ดิ เขาอยู่มา 4 ปี เปลี่ยน Theme ไปเป็นสิบ มันต้องทำอย่างนี้เว้ย บลอคมึงถึงจะดัง"


จบบทสนทนา ระหว่างพักสอบ O-NET ตอนบ่ายวันสุดท้ายของข้าพเจ้าและเพื่อนผู้ที่แสนดี เห็นอย่างนี้แล้วขอมักน้อยดีกว่า เพราะไม่เอาไหนทางด้านนี้เลย เฮ้อ วานผู้ใจบุญ (ที่หลงเข้ามาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว) ลองทำ Theme มาให้ผมดูก็ดีนะครับ (ใช้กันทางอ้อมซะงั้น)

เฮ้อ ช่วงหลังจากสอบ A-NET เสร็จมีอะไรให้ทำมากมายครับ มากมายจริงๆ แต่ละเรื่องก็ทำแบงค์สีแดง แบงค์สีม่วงปลิวออกจากกระเป๋าทั้งนั้น ไม่รู้ทำไม พอสอบเสร็จก็เอาเลย ถลุงมันด้วย DJMax Zanti... เฮ้ย!! Technika (เวร อยู่ไร้สาระนุกรมจนชิน) หมดไปหลายร้อย ฝีมือดีขึ้นมั้ย? ไม่เลย สองสามวันหลังจากนั้นก็ไปถลุงกับ DrumMania อีก ฝีมือดีขึ้นมั้ย? เหมือนเดิม คนเก็บเหรียญมันคงจะยิ้มแก้มปริเนอะ ได้กระตังเข้าบริษัทตูอีกแล้ว อะไรก็ไม่รู้ แล้วก็ตามด้วยหมูกระทะกันอีก เรียกว่ากระเป๋า(ระบาย)ตังค์ได้มั้ยนี่

ไม่กี่วันหลังจากนั้น ก็หาเรื่องเสียตังอีกแล้ว เมื่อ Cerebrum Cortex ในหัวอยากได้ DJMax Trilogy อีก!! โอ้ย อะไรของมันฟะ สุดท้าย แบงค์เทา 2 ใบ ก็ออกจากกระเป๋าไป แถมซื้อมาถึงที่บ้าน แม่ผมถาม "ซื้อเกมโป๊มาเหรอไง" พร้อมพลิกด้านหลังกล่องชี้ภาพคุณพรีเซนเตอร์หญิงด้านหลังที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่ พร้อมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น ซึ่งมันเป็นเพียงแค่ภาพร่าง ย้ำว่าแค่ภาพร่าง (คนที่มีอยู่หันหลังกล่องดูก็ได้ครับ) ลำบากต้องแก้ความเข้าใจผิดอีก อายแท็กมันจริงๆ เลยอ่ะ (ในหัวผมตอบ ถ้าเป็นเกมโป๊ผมไม่ซื้อหรอกแม่ โหลดบิทเอาก็ได้ แต่ไม่พูดออกไป เดี๋ยวคนข้างบ้านนอนไม่หลับเพราะเกิดมลพิษทางเสียง)

ออกทะเลไปไกล เกือบพายกลับมาไม่ทัน อีกเรื่องคือช่วงนี้ผมได้อ่านเฟรนชิพที่เหล่าเพื่อนๆ เขียนให้ ก็รู้สึกดี ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่สมุดกระดาษปอนด์ปกแข็งสีดำ (หรือที่เราเรียกกันว่า Art-Decor นั้นล่ะ) ขอเพียงแต่เป็นสมุด หรือกระดาษธรรมดาๆ ก็เอามาเขียนได้เหมือนกัน มันมีคุณค่าเท่ากันนะผมว่า แต่มันจะมีค่ามากขึ้นแค่ไหนก็อยู่ที่การเปิดดูของคุณนั้นล่ะ ผมก็เลยใช้สมุดไป ก็อยากขอบคุณทุกท่านที่เขียนสมุดผมแล้วเข้ามาอ่านอ่ะนะ ขอบคุณจริงๆ ถึงแม้จะไม่เต็มใจเขียนเท่าไหร่ก็ตาม แต่ผมชอบของเพื่อนอยู่คนนึง เขียนออกมาเป็นนิยายเลย ก็ดูดีนะผมว่า แต่มันแปล่งๆ ไปหน่อย เพราะเวลาที่เขียนให้ใครมันต้องคิด (เวลาปกติที่ลอกงานมักไม่ค่อยคิดกันเท่าไหร่) ว่าเขาเคยทำอะไรให้เรา เขาเป็นคนอย่างไร เออ อีกอย่าง ผมไม่ได้ตั้งใจจะ"ขาย"เพื่อนนะครับ แต่เขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมแต่งนิยายประเภทนี้เอง


ถึง Pop 127 by (ไม่บอกชื่อดีกว่า)

วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา 8.00 น.

ในสนามสอบ O-Net โรงเรียน(ตื๊ด!!) มีนักเรียนจำนวนมากเข้าห้องสอบในวิชาที่ได้สมัครไว้ เมื่อนักเรียนในห้องทุกคนนั่งตามโต๊ะที่สอบ ทันใดนั้นเอง อาจารย์ในห้องสอบที่ 2203 เกิดสติแตกขึ้น ด้วยอาการนั้นทำให้อาจารย์ท่านนั้นวิ่งด้วยความแตกตื่น ตกหน้าต่างไป ตายในสภาพเลือดชุ่มตามร่างกาย นักเรียนทุกคนหัวใจวายตายอย่างไม่รู้สาเหตุ

555+ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเล่นๆ น่า อย่าคิดมากเลย ความจริงเรารู้จักกันตั้ง 2 ปีเอง แต่ว่าก็เป็น 2 ปีแห่งความทรงจำ จะว่าไปแล้วรู้จักกันได้ไงนี้ 555+ ก็ตอนนั้นไง ม.5 ที่นั่งหน้าด้วยกันครั้งแรก เลยทำให้รู้จักกัน อ๋อเป็นอย่างนี้งี้เอง

สุดท้ายนี้ยังอยากให้นายติดจุฬา นะ จะได้เหมือนกันไง

Kira
(มันต้องเป็นไปตามนี้ทั้งหมด)
เพราะ Kira of God

อ่านแต่ตัวหนานะครับ อ่านมากกว่านี้มันจะไม่ดี ทั้งหมดนี้ไม่ได้ดัดแปลงแต่อย่างใด (ยกเว้นแค่ตรงสงวนชื่อเพื่อนกับโรงเรียนเท่านั้นเอง) ผมก็รู้สึกว่า มันแปล่งๆ แฮะ ก็ทั้งๆ ที่ข้างๆ หน้าต่างมันเป็นสระว่ายน้ำ ตกลงไปมันก็ไม่น่าจะตายอ่ะดิ ถ้าตายก็ต้องตายเพราะจมน้ำมากกว่า แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมถึงเลือดชุ่ม? แล้วนักเรียนหัวใจวายตอนไหนฟะ คำถามเหล่านี้ผุดขึ้นมาในสมอง ประจวบเหมาะกับเพื่อนให้ยืมหนังสือ คดีฆาตกรรมต่อเนื่องลอสแองเจลิส BB (มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรก็น่าจะรู้ดี) สรุปรวบยอดความคิดว่า เขียนใหม่ละกัน เขียนลงบลอคนี่ล่ะ

หลังจากหมดหนังสือที่เพื่อนให้ยืมไปหนึ่งเล่ม (พูดยังกับกิน) และ wikipedia ไปอีก 1 หน้า ก็แทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ส่วนลึกๆ มันอยากแต่งนี่หว่า ก็ต้องแต่งสินะ อืม... เอาอย่างนี้

เก็บไว้ก่อนละกัน คราวหน้าค่อยมาอัพ

เอวังด้วยประการละฉะนี้...

"พี่ป๊อปๆ"
"หืม?"
"ไหนบอกว่าจะบอกคนอ่านว่าติดมห...(อุ๊บ)"
"(หุบปากไปเลยมึง)...อะไรนะ ฟังไม่ชัด.."
"อื้อ อื๊อ"
"ไม่รู้เรื่องอ่ะ ไปคุยข้างนอกปะ..."

Comment

Comment:

Tweet

เหอๆๆ ทำให้นึกถึงสมัยยังเด็ก ไปสอบเอ็นทรานซ์เลยนะเนี่ย (เกือบสิบปีแล้วนี่หว่า)

#1 By Brandy Frisky on 2009-05-21 03:44